CM/ J
I R A H –
(Trilaksito
Saloedji)
Saka mburi ana priyayi putri nyang ruang
makan. Aku ora pangling maneh karo Bu Amin, wong yen taksasi ya mesthi ketemu karo ibu-ibu bageyan tanaman sing
nyediyani dhaharan.
Sawise sarapan,
pitakonane Pak Amin karo Bu Mari padha :
’’Kepriye mau
bengi bisa sare ta Dhik ?’’
Tak hiyani bae, sanajan nyatane ana
gangguan thothogan lawang lan wewayangan ing teras rupa
wong wadon kang ora jelas blegere.
Sawise mulih saka dhines, mangan bebarengan
karo Mas Aji. Pitakone Mas Aji :
’’Mau bengi sarene kepenak ta Dhik ?’’. Aku
nggumun, wong papat kok padha nakokake anggonku turu mau bengi. Pitakonan kaya
ngene iki apa klebu pakem subasita kang kudu dicakake ing madyane
bebrayan ? Sajake kok ana sing nyalawadi.
Sadurunge aku mangsuli, Mas Aji celathu : ’’Aku mengko
ora ngineb kene lho Dhik’’.
’’Kena apa ?’’,
pitakonku ana rasa gela.
Sabanjure : ’’Apa
ora sayah nduduk esuk sore ?’’
’’Ya sayah
sithik, lha piye wong sisihanku ngakon aku mulih bae’’
Aku ora bisa komentar. Yen aku melu-melu nduduk,
saben dina kudu nempuh dalan dohe pitung puluh kilometer ping pindho. Apa maneh
aku durung duwe kendharaan rodha papat, rak ya dadi lara kabeh, awake lan
dhuwite.
Malem DINA KAPINDHO.
Sawise jagongan
karo Pak Amin ing ruang tamu nganti jam setengah sepuluh bengi, aku pamit arep
turu. Rumangsaku turu durung suwe, krungu lawang dithothok saka njaba. Bareng
lawang tak wengakake. Ora ana sapa-sapa. Nanging ana
ngarep lawang ana sawatara jambu klampok kang ora wutuh.
Bareng tak setitekake ing petenge wengi
iki, akeh codhot miber pating bleber ing sakiwa tengene wit woh-wohan. Bisa uga
codhot-codhot kuwi olehe miber nganti nabrak-nabrak.
(Tutuge 8/16)
